|
Het
ziekenhuisverblijf
Dinsdag
9 augustus 2011
De eerste nacht na mijn operatie was
niet echt een nacht, moeilijk in slaap kunnen komen,
en als je dan sliep kwamen ze je wakker maken voor algemene controle van
bloeddruk, enz..
Deze voormiddag eerste keer verzorging, twee uur lang met 2
verpleegsters hebben ze de
ongeveer 40 pinnen in mijn been en voet proper gemaakt en ontsmet,
pijnloos is wel iets anders.
Deze namiddag kiné, plooien en afzien, maar dat hoort er nu eenmaal bij,
ik moet het nog even
gewoon worden.
Het fijnste van deze dag: eindelijk de baxters allemaal weg, dus kon ik
voor de eerste keer
uit mijn bed in de rolstoel, even naar de cafetaria en even naar
buiten....eindelijk, ben het
al beu aan het worden in mijn ziekenhuisbed, morgen zal het wel weer een
beetje
beter gaan hoop ik ......
 
Al terug een beetje fitter
................ en ik
mag zelfs al even buiten...
Woensdag 10 augustus 2011
mijn 2de
nacht was een stuk beter, daardoor ook een fijner gevoel deze morgen,
wel nog
wat pijn, maar het is elke keer wat beter. De kiné valt nog wel zwaar,
maar dat is
noodzakelijk, dus daar klagen we niet over, deze namiddag en ook
vanavond nog even
buiten een luchtje gaan scheppen, en hopelijk nog een fijne nacht....
|
|
Mijn been in het Ilizarov - frame
Donderdag 11 augustus 2011
Vanmorgen om 10.00 uur moest ik op raadpleging
voor het aanpassen van het frame en het aanbrengen van een loopsteun.
Na 2 uur sleutelen was alles klaar, maar mijn voetje deed serieus pijn.
Deze middag proberen te eten maar van de pijn werd ik zo misselijk dat
zelf dat niet meer ging.
De verpleging bracht eerst pijnstillers, maar dat verbeterde de pijn
nauwelijks.
Toen kwam de kiné, en die vermoede dat het krampen waren in mijn voet en
onderbeen.
Dus moest ik uit bed en stappen om al stappend de pijn te verminderen,
en dat lukte
ook wel een beetje, maar niet voor lang.
Tegen 16.00 de hoofdverpleger gebeld en na samenspraak met de prof. een
spierontspannend middel gekregen, welke dan rond 17.30 eindelijk begon
te werken zodat het terug menselijk was.
Dit was de pijnlijkste namiddag van al mijn operatie's.
Toch nog een fijne avond, want rond 18.30 verraste mijn allerbeste
vriendin me met een
bezoekje, en mijn avond kon niet meer stuk.
Nu nog één nachtje slapen en morgen naar huis ..... hoop ik.
 
Even buiten
naar de beestjes De mooiste kado
van mijn vriendin
: een hondje ...
Vrijdag 12 augustus 2011
Deze voormiddag grondige verzorging voor de
laatste keer in het ziekenhuis.
Even na het eten kwam de kiné mij halen voor de laatste proef : met mijn
krukken
een half verdiep met de trap naar boven en terug naar beneden, was ik
blij dat ik
terug beneden was.....
Rond half twee vertrokken we richting thuis, wel wat pijnlijk met al die
bulten en putten
in de weg, alhoewel mijn papa voorzichtig heeft gereden, was het wel een
zeer vermoeiende
rit van bijna een uur.
Het thuiskomen was wel fijn, mijn hondje Rakker had mij een hele week
gemist en wist met
zijn blijdschap geen blijf, hij is de hele avond niet meer van mijn
zijde geweken.
's avond nog even aan het chatten geweest met mijn beste vriendin,
daarna avondeten en
voor de rest uitgeteld in mijn bed gelegen, stik kapot..........
|